Blogmas Day 10: Παιδικά χριστουγεννιάτικα χρόνια.

Το θέμα αυτού του άρθρου μας το ζήτησε το κοινό και βρισκόμαστε στην ευχάριστη θέση να του το παρουσιάσουμε, αφού χατίρια δεν χαλάμε σε κανέναν. Ας μιλήσουμε για τα παιδικά χριστουγεννιάτικα χρόνια λοιπόν.

Τα παιδικά χριστουγεννιάτικα χρόνια πόσα όμορφα περικλείουν άραγε; Αρκεί να θυμηθούμε όλοι τους παιδικούς μας εαυτούς, όταν πλησίαζαν τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά. Θυμάστε πόσο πολύ ανυπομονούσαμε επιτέλους να κλείσουν τα σχολεία ούτως ώστε να μπορέσουμε να προγραμματίσουμε όπως-σχεδόν- θέλαμε τις διακοπές μας, αυτές τις μέρες δίχως πιέσεις αλλά γεμάτες ελευθερία;

Μόλις σταματούσαν τα σχολεία, επιστρέφαμε στο σπίτι μας με τα μούτρα ως το πάτωμα, γιατί συνειδητοποιούσαμε πως θα έχουμε καιρό να ξανά αντικρίσουμε τόσο τον γλυκό χώρο του σχολείου όσο και τα άτομα που τον χαρακτηρίζουν. Διαλέγαμε έπειτα από «ώριμη» σκέψη τους φίλους- τραγουδιστές που θα πηγαίναμε μαζί για να πούμε τα κάλαντα και να γεμίσουμε με παιδική διάθεση και ενέργεια όλα τα σπίτια που θα είχαν την τύχη ή και όχι, αν κρίνουμε από  το ότι ήμασταν παράφωνοι, να τους επισκεφτούμε. Φυσικά, πάντα φροντίζαμε να κουβαλούμε στο τσαντάκι το μικρό μας αδελφάκι ή ξαδερφάκι, γιατί όλοι το ξέρουν πως στα μικρά παιδάκια δίνουν περισσότερα χρήματα παρόλο που κάθονται σαν γλάστρες και εμείς βγάζουμε το λαρύγγι μας. Από τότε, όμως, επιχειρηματικά μυαλά, δεν μπορεί να μας πει κανείς τίποτα. Όταν τελειώναμε με τα κάλαντα, μαζευόμασταν σε ένα σπίτι όλοι μαζί και μοιράζαμε τα χρήματα. Εννοείται πως στα μικρά παιδιά δεν δίναμε τίποτα ή αν δίναμε, δίναμε ένα μικρό και συμβολικό ποσό, γιατί δεν είχαν μάθει ακόμη τη «δουλειά». Βρίσκονταν στην πρακτική ακόμα. Αν δεν τσακωνόμασταν για τα χρήματα, συνηθίζαμε να μασουλάμε μελομακάρονα και κουραμπιέδες μέχρι να φτάσει η ώρα του μεσημεριανού.

Την ημέρα των Χριστουγέννων, δίναμε όλοι ραντεβού στην εκκλησία φορώντας τα καλά μας. Οι γονείς μας εκείνη την ημέρα δεν μας άφηναν να πηγαίνουμε στα σπίτια των φίλων μας, γιατί αυτή η μέρα ήταν γιορτινή και εθιμοτυπικά αφιερωνόταν στην οικογένεια. Κάτι παραπλήσιο συνέβαινε και την ημέρα της Πρωτοχρονιάς.

Ωστόσο, την παραμονή και των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς πέρα από το ότι θα λέγαμε τα καθιερωμένα παραδοσιακά κάλαντα, θα μαζευόμασταν στον σύλλογο για να παρακολουθήσουμε κάποια παιδική χριστουγεννιάτικη ταινία, όπως κάθε χρόνο. Αυτό αποτελούσε πλέον παράδοση.

Γενικότερα, όταν δεν κοντεύαμε να πεθάνουμε από τη βαρεμάρα, στις τελευταίες γιορτινές διακοπές του έτους, ετοιμάζαμε κάποιο χριστουγεννιάτικο θεατρικό και κάποια χριστουγεννιάτικα τραγούδια να τραγουδήσουμε στο πλαίσιο της χριστουγεννιάτικης γιορτής που διοργάνωνε ο σύλλογος μας.

Αν με ρωτούσες αν θα ήθελα να γυρίσω πίσω στα αθώα παιδικά χριστουγεννιάτικα χρόνια μου, θα σου έλεγα πως τα νοσταλγώ, αλλά τα καλύτερα έρχονται παρόλο που συνάντησαν λίγη παραπάνω κίνηση στον δρόμο τους!

Γράφει η Ασημίνα Σακλάκη.