Το παραμυθι των αθεραπευτα ερωτευμενων.

Του δικού μας παραμυθιού το τέλος, ήταν προκαθορισμένο. Το ξέραμε πως ο χρόνος μας ήταν περιορισμένος, όμως το παλέψαμε. Κρυφά απ’ όλους και απ’ όλα το παλέψαμε. Κρυμμένοι ακόμα και από τους ίδιους μας τους εαυτούς, για να μην χρειαστεί να παραδεχτούμε πως το ρολόι χτυπάει. Κάθε χτύπος κι ένα ράγισμα στην καρδιά, κάθε δευτερόλεπτο είναι πολύτιμο.

Ότι νιώσαμε, νιώσαμε… Και τώρα, τι;

Ποιος μπορεί να πάει κόντρα στην κατάρα; Ποιος έχει το θάρρος να το κάνει; Εμείς δεν είχαμε την δύναμη να πούμε ένα τελευταίο Αντίο! Μέχρι και τώρα, που ξέρω πως σήμερα ήταν η τελευταία φορά που αντίκρισα τα μάτια σου, πιστεύω σε μια ψευδαίσθηση.

Γιατί το δικό μας παραμύθι να μην έχει happy end?

Γιατί η μοίρα μας ένωσε, αφού ήταν γραφτό να χωριστούμε;

Ρωτάω, μα την απάντηση την ξέρω ήδη… Γιατί ακόμα κι αν γυρνούσα τον χρόνο πίσω, πάλι εσένα θα διάλεγα. Θα επέλεγα ανα πάω κόντρα στον χρόνο, κι ας ξέρω πως θα χάσουμε και οι δύο.

Αυτό ήτανε….

Ο χρόνος μας τελείωσε….

 Γράφει η Αγγελική Τζολοπούλου!

Το παρόν κείμενο πρώτα δημοσιεύθηκε στο "Πυθαγόρειο  Θεώρημα":

διαβάστε εδώ